ŞAİRİN İDAMI

Ben bir şair adamım

Cebimde hep şiir taşırım

Karanlıkta kalmam hiç

Şiir aydınlatır yolumu yöremi

Şiir önler ayaklar altında ezilmemi

Odur güzelleştiren duygumu düşüncemi

Şiir ekerim gönül bahçeme

Şiirle çiçeklenir fidanım

            **

İpe çekilmek değil

Şiirsiz kalmaktır idamım

erhantigli@mynet.com

******************

ORUÇ VE RAMAZANLI GÜLDİKEN DİZELER

Eğer açlara, yoksullara acımıyorsan

İster saraylarda otur ister havada uç

Hiçbir işe yaramaz tuttuğun oruç

Sıfıra sıfır elde var sıfırdır sonuç!

            ***

Ramazan kutsal bir aydır, saygıyla an

Bencillikten sıyrıl, duygulan

Açın yoksulun halini düşün

İşte budur seni kalpsizlikten kurtaran.

On bir ay azan, günah ormanında Tarzan olanlar

Ramazanda uslanırlar bazen

Ama haram çarşısında gezip tozan

Görünce karşısında bir enayi, bir sazan

Oluverir hemen kuyu kazan

Ne ramazan dinler ne ezan!

            ***

Eğer ramazan seni doğruya iyiye güzele ulaştıramıyorsa

Her şey eski hamam eski tas oluyorsa

Boşuna kendini sıkıntıya sokma

Git mezara uzan!

erhantigli@mynet.com

*******************

KANAMALI BİR TOPLUM İÇİN

ACELE KAN ARANIYOR!

Ar namus ayaklar altında

Yalan talan dorukta

Yoksul daha yoksul aç daha aç

İnsanlık doğruya iyiye güzelliklere muhtaç

Ama yok derdine derman olacak ne doktor ne ilaç

Varlıklıların bir eli yağda bir eli balda

Dar gelirli her zamanki gibi darda

Vekil birinci, millet müşkül mevkide

Erdem ve özveri küme düştü

Bencillik ve çıkarcılık şampiyon

Sınıfta kaldı hoşgörü

Pekiyi alıyor hep bağnazlıkla yobazlık

Yabancı hayranlığına kurbandır dil, kültür ve uygarlık

Randevuevine düştü yeşille mavi

Zindana attılar vicdanı

Rol kesiyor çadır tiyatrolarında aşk

Dostluğun başı belada

Müebbet kürek mahkûmu aydın-lık

Yarası iyileşmiyor bir türlü insanlığın

Sevecenlik komada…

erhantigli@mynet.com

******************

Ne güzel günler,yaşamasını bilmek gerek,
Maneviyatını,hazzını,tadabilmek gerek,
Yılda bir kez gelen hoş kokulu Ramazan,
Ömrüme her zaman güneş gibi doğan Ramazan.

Bir yılın,onbir ayında seni arar dururum,
O bir ay gelecek diye,hasretinle yanar tutuşurum,
Sen gelince inan çocuklar gibi sevinirim,
Ömrüme her zaman güneş gibi doğan Ramazan.

Bedenim dertlerden,sıkıntılardan inlediğinde,
Ruhum,ızdırap girdabında gezindiğinde,
Karanlıkta kalan,ışığa muhtaç halimde,
Ömrüme her zaman güneş gibi doğan Ramazan.

İnan ki,her dem tam zamanında geliyorsun,
Adeta,kendini aratıyor,özletiyorsun,
Nefsimin,tam bataklığa bulaştığı anda,
Ömrüme her zaman güneş gibi doğan Ramazan.

Harun'um der,ömrümüzün Ramazanları hiç bitmesin,
Yuvamızın bereketi,huzuru,neşesi,hiç solmasın,
Çocukluğumuzdan kalma,en güzel hatırasın,
Ömrüme her zaman güneş gibi doğan Ramazan.

24.09.2007

Harun Reşit Tığlı

DOST GÜNAYDINLAR

Ne zaman günaydın dese dostlarım

Işıl ışıl olur içim

Ötüşür kuşlar gönlümdeki yuvada

Dağılır kara bulutlarım

Güllerle bezenir bahçem

Sevgimin şiiriyle

Özlemle öpüşür

Delikanlı öyküm

Fırından yeni çıkmış

Sıcacık bir ekmeğe dönüşür

Duygum düşüncem

Erhan Tığlı

Küçük asker, silah elde
Kahramanca ilerliyor;
Karşısında bütün belde
"Kahramanım, yaşa!" diyor...

Küçük asker, küçük asker!
Vatan senden hizmet ister.

Vatan için çeker emek
Herkes; bu borcu herkesin.
Vatan demek annen demek,
Sen anneni sevmez misin?..

Küçük asker, küçük asker!
Vatan senden şevkat ister.

Vatan senden hayat umar.
Sen yaşarsan o canlanır;
Vatan için ölmek de var,
Fakat borcun yaşamaktır...

Küçük asker, küçük asker!
Vatan senden kuvvet ister.

Minimini omuzların
Taşıyacak yarın tüfek;
Tüfek değil, vatan yarın
O omuza yüklenecek...

Küçük asker, küçük asker!
Vatan senden gayret ister.

Kaynak: Son Şiirler, Varlık Yayınları, s. 130-131

Tevfik Fikret

Gönül kapım açıktır

gerke yoktur izine

seviyor seviliyorsan

işte budur hazine

**

Bilgi benimsenince

sevgi evrenselleşince

gönlümde çiçek açar

sanat özgürleşince

**

Menekşe buldum derede

sordum güzellik nerede

Dedi aşktadır o özellik

arama başka yerde

Erhan Tığlı

KAPALI ÇİÇEKLİ DUVAK

Öğretmen,H.Çetinkaya 

Evlilik, tarihsel süreç içinde 4000 yıllık yeni bir toplumsal kurumdur. Doğada olmayan, insanın kurduğu bir kültür kurumudur. Her kültür olayı gibi zamanla değişen, yeni biçimler alabilen, kadın ile erkeğin birlikteliği ile gerçekleşen en küçük toplum birimidir.

evlilik düğünle başlar. “Geleneksel kültürümüze baktığımızda düğün günleri bireysel hayatımız açısından son derece önemli bir yere sahiptir. Her büyüyen genç kız, peri masalları gibi düğünlerle dünyaevine girmek isterken; her delikanlı da yapacağı allı şanlı bir düğünle sevdiği kızı evinin hanımı yapmak ister.!

 Genç kızın masalsı dünyada giymek istediği giysi gelinlik ve başını süsleyen duvak( modaya uyup bazen uzun bazen kısa olsada,)  olmazsa olmazıdır. .ilimizde;geleneksel kültürümüze göre yapılan düğünlerde pek farklılık yoktur.Cumadan başlayan yemekler, kına geceleri, yöresel yemekler, eğlencelerde kız evine, Oğlan (damat)evinden gelen misafirler, hediyeler, takılar , gelin alma törenleri birbirine benzer. Unutulmaya yüz tutmuş nadiren yapılan kapalı çiçekli duvak dışında.. Kapalı çiçekli duvak; canlı çiçeklerden küçük demetlerin hazırlanması ve bu hazırlanan çiçeklerin gelinin başındaki duvak üzerine taç olarak oturtulması olarak tanımlanabilinir.ancak, bu sıradan tanımın özünde, inançlar ve iyi dilekler  ve duyguların neslelerle anlatılması yatmaktadır.

19 temmuz.2008 Oldukça sıcak bir pazar gününde Aydınımızın Köşk ilçesinde  Gelin Alma törenine davet edildim.Gelin’e kapalı çiçekli duvak yapılacaktı.ilk kez duyduğum ve merak ettiğim bu geleneğimizi yerinde görmek ve bu anı yaşamak  için saat 14.30 gibi köşkteydim.Beni öğrencim Tuba karşıladı.

 Gelin  evine   yaklaştığımız davul zurna seslerinden belli oluyordu.kısa bir yürüyüşten sonra  yemekli, davul zurnalı ve  sık sık harmandalı oyununun oynandığı, gelin almaya gelmiş klasik düğün grubuyla karşılaştım. Tuba, Oğlan (damat) evininden gelen kadın misafirlerin iki katlı evin üst katında, gelinle birlikte olduğunu , törenin başladığını söylediğinde, acele etmem gerektiği mesajını almıştım.    Merdivenlerden  çıkarken, eve hakim olan  dağ kekiği  feslegen kokusunu, fark ettim. kadınların ve genç kızların meydana getirdiği  kalabalık bir girişden sonra, salona alındık.kadın ve kızlar tarafından çember haline gelmiş grubun ortasında,   beyaz kabarık bir gelinlik içinde,sandalyeye oturtulmuş gelini gördüm. Gelinin   yüzü,başından,  omuzlarına, sırta ve gögüse döküm yaparak  bele kadar inen üç pembe bir yeşil kreple örtülmüştü. Kreplerin üzerinde başını saran bant vardı.  Tuba, renkli kreplerin anlamını açıkladı; “pembe hayaller kurmuştum,yeşille, muradıma erdim”

 Duvağı tamamlayan tac’ı yapmaya gelmişti sıra.bunun için; damat evinden , kayınvalidenin de aralarında bulunduğu,  süsleme(taçlama) yapacak kadın ve akrabaların hazırladıkları ve bir tepsi içinde kırmızı,  beyaz karanfillerin renk verdigi, feslegen, mercanköşk,kekik, iğdişah çiçekleriyle kombine yapılmış , 5-10 cm. boyundaki ,çok küçük demetcikler , usta bir kadına verildi.Kadın aldığı her demeti, gelinin başındaki, banta yerleştirdi  ve gelinin başı hoş kokular saçan çicekten bir taça dönüştü..Gelin evindeki, o salondaki hüzünlü havaya ferahlık verdi.çiçeklerin dayanıklılığı önemliydi. Hemen solmamalıydı. giderken gözyaşları kadar onu hatırlatacak kokular bırakmalıydı.yeni evine de çiçekler kadar güzel girmeliydi..Tepside bulunan  uzunca bir ipe dizilmiş küçücük mavi nazar boncuklu kuru karanfillerden(baharat olarak da satılan) yapılmış kolye oldukça dikkat çekiçiydi. Gelinin boynuna takıldı. kolyenin uçları duvak üzerinde şekillendirildi.başındaki çiceklerin arasından zincirli beşibiyerde alnına dogru ve duvagın iki tarafına da altın bilezikler takıldı.geline parlak taşlardan kralice tacı dedikleri yarım ay şeklindeki taç da yerleştirilerek süsleme tamamlandı. O kadar altının yanında kuru baharat karanfilden yapılmış kolyenin önemi ve nasıl bir anlamı vardı? Bu sorumun cevabını gelin kızın babaannesinden öğrendim.” biz kadınlar, kadına, hayatta 3 kez böyle hizmet  ederiz. Biri doğum yaptığında, biri evlendiğinde biri de ölünce. gelin kız çiceklerle öyle güzel olur ki, nazardan korkarız. o yüzden yüzünü duvakla örteriz .kuru karanfil kolyesi bu üç,(düğün,doğum, ölüm) önemli gün içindir. Kolye sandıkta saklanır.  Sandığını her açışında, düğün gününü hatırlar. Bir kısmını doğumdan sonra bebeğini yıkarken kullanır.bebeğinin daima  güzel kokması içindir. Diğer parçayı da ölünce mezara götürmek üzere saklar .bu bilgileri alırken  duvak süslenmiş değişik bir güzellik ortaya çıkmıştı.ilginç bir el emeği ve yaratıcılık ortadaydı. Yüzyıllar önceye dayanan kadın dayanışması , süslenme, güzel olma sanatıydı bu. Damat evinin yakınları salonu hızla boşalttılar. Kızın ailesiyle vedalaşma zamanı gelmişdi. odada kızın annesi, arkadaşları ve yakınları vardı. İçeriye dedesi, babası, ve erkek yakınları alındı. Babası kızının beline kırmızı kurdela bağladı. Bu kuşağın eskiden kırmızı bir yemeni olduğunu söylediler.  Sağ ayakkabısının içine para koyarak giydirdi.vedalaşmaları bir baba kızın yaşayabileceği duygusallıkta oldu. Misafir kadınlardan biri vedalaşmanın uzamamasını istedi. Gelin kızın kolunlarından  girilerek, merdivenlerden inmesinde yardımcı oldular.Gelin kızı arabaya bindirdiler. Araba hemen gitmedi.damadın bir arkadaşı, kız evinden, saksı içinde çiçek,küllü bakır çanak ve çivi  istedi . getirip arabanın bagajına koydu.  Köşk ilçemizde tarih öğretmeni ve araçtırmacı, Mehmet Emin Dalkaç ; vedalaşma sırasında babanın söylemek isteyipde söyliyemediği iyi dilekler gizlidir bu davranışlarda.kırmızı kuşak ;gayret kuşagıdır. Yılmamasını, zorluklara karşı gayretli olmasını,. Ayakkabının içine konan para; hiç ummadığı zamanda ummadık yerden parasının gelmesini,maddi sıkıntı yaşamamasını, küllü çanak ocağının hiç sönmemesini,  odasına çaktıgı çiviyle  evliliğinin çivi gibi sağlam olmasını.saksı içindeki çiçek; kayınvalidesine, büyüklerine söyliyemediklerini genç kızlığında , su verirken konuştuğu,  evden getirilen bu saksıdaki çiçeğe söylemesi  anlamlarını taşıdığı  açıklamasında bulundu. Eskiden gelinlerin ata bindirildiğini ve attan indirilince geline şerbet ikram edildiğini, böylece bu evliliğin şerbet gibi tatlı geçeceği inancının yaygın olduğunu da   ilave etti.

  İnanmak,bir eylemi başarmanın anahtarıdır.  Tabii ki günümüz koşullarına uyarlıyarak inanmak.Ayakkabı içine konan bir para için; hiç maddi sıkıntı yaşamayacağına inanan bir Türk kadını değil yaratmak istediğim. sıkıntılarda eşiyle mücade edebilecek, özgüvenli kadını

Ortaya koymak ve geleneklerimize sahip çıkmakdı.

    Gökkiriş köyünden Köşke gelip yerleşen, evliliklerini Ankarada devam ettirecek olan ; Zülfiye ile Ramazan’a  mutluluklar dilerim. Evlilikleri şerbet gibi olsun. 10.08.2008

DENİZ…

Denizden babam çıksa yerim, demişler. Ayrıca iyilik yap at denize, halik bilmezse balık bilir, derler. Yahya Kemal Beyatlı Açık Deniz şiirinde kendi ruhunu denize benzetir, Osmanlı devletinin düştüğü kötü duruma isyan eder, eski güzel günleri, fetih zamanlarını özlemle anar. “Şekvanı dinledim ezeli mustarip deniz/ Duydum ve anladım ki bu gurbette sendeniz…”

Denizin büyüğü derya, okyanustur. Denizli deryalı adlarımız pek çoktur: Deniz Baykal, Derya Baykal, Deniz Gezmiş, Deniz Akaya ünlüler kervanının adlarıdırlar. Bir de Deniz Kızı Eftalya varmış bir zamanlar. Bir şarkıda, “Deryada oynar balıklar/ Ne böyle aşk gördüm ne böyle ayrılıklar” deniliyor.  Üç tarafımız deniz olduğu halde deniz yollarına önem vermez, kara yollarında kazalara uğrar bizim gibi alıklar! Alık deyince aklıma geldi. Deniz kenarında oltayla balık tutmaya çalışanlar için şöyle bir söz üretilmiştir: Oltanın bir ucunda bazen bir balık ama öteki ucunda her zaman bir alık vardır…

            Tevfik Fikret denizi kadına benzetir; “Deniz kadın gibidir; hiç inanmak olmaz ha!” der. Deniz deyince karpuz akla gelir. Deniz- karpuz keseriz ve içine kapuz kabuğu düşmeden denize girilmez, denilir. Denize karpuz kabuğu atılırmış eskiden. Şimdi çok şey atılıyor. Ondan sonra da bu deniz niye böyle kirli diye şaşılıyor! Denize önem vermediğimiz ünlü denizcilerimizin azlığından bellidir; Barbaros hayrettin Paşa, Turgut Reis, Burak Reis, Piri reis, Seydi Ali Paşa… Deniz karşıdan uslu bir çocuk gibidir ama dalgası boyu aşınca ne bet kalır ne beniz. Bu satırları yazdığım Didim’e deniz yoluyla ulaşılamıyor. Oysa Akbük,  Kuşadası, Bodrum gibi tatil yörelerine çok yakın. İstanbul’da da deniz yolu varken karayolunda trafik sıkışıklığı çekiliyor boş yere…

            Deniz: Sen bizsin biz seniz/ Sen varken yanımızda şeniz. Manzaranı zevkle seyrederiz, yakamozlanınca, hele güneş batarken gözlerimiz bayram eder. Deniz banyosu çok iyidir. Göz banyosuna ise diyecek yoktur! Denize düşen yılana, zora düşen yalana sarılır. Bu konuda şöyle bir fıkra var: Baba oğluna öğüt veriyormuş. “Oğlum hayat bir denizdir, yüzme bilmeyenler boğulur. Kadınlar da yılan gibidir. Dikkat et ha!”

Delikanlı gülmüş, “Denize düşen yılana sarılırmış baba” deyivermiş…

            Eski bir şarkıda, “Gel ey denizin nazlı kızı nuşi şarap et” deniliyor, şarap iç yerine nuşi şarap iç demek şairane oluyor herhalde…Fosforlu Cevriye türküsünde, “Denizlerin kumuyum/Balıkların puluyum/Aç koynunu ben geldim cevriyem/ Ben de Allah kuluyum” diyor âşık. Bir başka şarkıda ise bakın neler soruluyor: “Denize dalayım mı/ Bir balık alayım mı/ Söyle vefasız söyle/ Daha yalvarayım mı?” Aşkta yalvarmak, hele bir vefasıza yalvarmak hiç de hoş bir şey değil…

            Nisan mayıs ayları; gevşer gönül yayları, temmuz ağustos aylarında ise, denizle kucaklaşmak ister gönlümüzün doru tayları. Bu isteğini gerçekleştirebilenlere ne mutlu!

            Devletin malı deniz, yemeyen domuz( keriz) diyorlar. O denizde iyi yüzmek bilmeyenler, yani acemiler, toylar,  bir karış suda boğulurlar, ustalar ise suçtan kolayca sıyrılırlar… Bence asıl devlet malını yiyenler domuzdur. Kimden yanasınız, ünlü fıkradaki gibi soruyorum size; domuzdan yana mı halktan yana mı? Önce bunu bilelim ve domuzların denizimizi kirletmelerine izin vermeyelim.

erhantigli@mynet.com

******************

ACI GERÇEK…

Bu dünyada biz, cehennemsiz yapamıyoruz

Cennet gibi doğayı cehenneme çevirmeye çalışıyoruz

Kavgasız gürültüsüz yaşayamıyoruz!

Gözlerimizi kamaştırıyor sevginin barışın aydınlığı

Savaşın kinin karanlığına gömülüyoruz

Dostluk arkadaşlık müzeye kaldırılıyor

Acıyı tatlıdan çok seviyoruz

Dertleri zevk edinmekle övünüyoruz…

Kendimizi kendi ellerimizle uçuruma yuvarlıyoruz

Özveriyi erdemi çöpe atıyor;

Bencilliği çıkarcılığı tahta çıkarıyoruz…

Ondan sonra da “Biz niye böyle olduk,

Nereye gidiyoruz?” diye dövünüyoruz

            ***

İşte acı gerçek: Kardeşçe yaşamayı bilemezsek

Bu acılar hep böyle devam edecek

Dikenler gülleri kökünden sökecek!

Erhan Tığlı

*********

Gurbetten gelmişim, yorgunum hancı!

Bekir Sıtkı ERDOĞAN

Balerin olmak istedim çocukluğumda
Tüller içinde bir huri....
Başak rengi saçlarımın rüzgarıyla yarışmak.
Tatlı bir esintiyle savrulmak
Vücut dilimi keşfetmenin sevinciyle
Başladım parmak uçlarımda durabilme
Esnek olabilme uğruna jimnastiğe
Çocukluğumun zaaflıyla bütün bunlar özlemimdi
Parmak uçlarımda yürümekten
Sert adım basabilmeyi bilmedim hiç
O ılık salınımda esintiler
Ayazları yaşattı bana eğdi rüzgârı boynumu karayelin
Başımı dik tutabilme uğrunadır boyun uzunluğum

___________________Oysa

Anladım ki donkişot’un başı dik dururmuş
Çelik kasklı miğfer içinde oluşundan
Henüz boş başaklar için hasat erken
Şimdi yapabileceklerimdir sadece
İstediklerim hayattan
Bundandır boynumun eğikliği
Bereket dolu başaklar gibi
Kendime dönüyorum bu duruşumla
Zaman denen dördüncü boyutta
Zıplarken havaya Alaeddin’in lambasından çıkarcasına

Gönül Ersin Gürsu